Overblog Suivre ce blog
Administration Créer mon blog
30 avril 2013 2 30 /04 /avril /2013 12:36

 

Finfine dank’al profundegaj serĉaĵoj kaj studadoj de la plej antikvaj dokumentoj malkovritaj en la tuta Mez-Oriento, jen estas la reala historio, plej kredeble kiel eble restarigita, de la kreado de la virino en la Edena Ĝardeno :

Iam, unutage Adamo rondpiediras kaj rondpiediras, sola kaj tutsplena. Dio, iom ĉagrenita tiel vidi lin, demandis :

- “Kio ankoraŭ okazas kun vi ? Kial tia konstipata mieno ?”

Tiam Adamo amare plendis respondante, ke li tute sola estis, kun neniu por parolinterŝanĝi, kaj ke li terure enuis, kiel morta rato.

Dio respondis, ke li povis provizii al li unu kunulinon, kiu estus virino kaj li aldiris :

- ”Tia persono vian nutraĵon plukos, vian kuiradon faros kaj kiam vi malkovros la vestaĵojn ŝi ilin lavos. Ŝi ĉiam konsentos kun ĉiuj viaj decidoj. Ŝi naskos viajn infanojn kaj neniam demandos al vi meznokte ellitiĝi por zorgi pri ili. Ŝi neniam tedos vin, ĉiam akceptante, ke ŝi malpravas, kiam vi havos malsamajn avizojn pri ia ajn afero. Ŝi ne demandos al vi ĉiudutage, ĉu vi amas ŝin, ĉu ŝi bela estas, ĉu ŝi tro dika ne estas, ĉu ŝi ĉiam ŝatas al vi kaj ĉu ŝia nova hararanĝo bone taŭgas al ŝi. Ŝi neniam demandos al vi juvelojn aĉeti al ŝi kaj ĉiujn tiujn mastrumaparatojn, kiujn vi plitarde inventos. Ŝi neniam suferos je kapdoloroj kaj donos al vi tiom multe da amo, amoro kaj plezuro, kiom vi neniam povu bondeziri.”

Adamo, forte interesita kaj jam la vitfolio levita, demandis :

- ”Kaj tia afero, kiun vi nomas virinon, kiom ŝi kostus al mi ?

Respondis Dio :

- “ Por tia speciala kunulino, tio kostus al vi unu brako kaj unu kruro !”

Tiam Adamo diris :

- “Ha ! Mi bone pensis, ke grava kontraŭparto estus !!

Tuj poste cerbuminte li aldiris :

- “Kaj kion mi havu nur por unu ripo ?”

 

Oni nun scias la respondon kaj la sekvadon de tiu historio !

 

Grava rimarko : Kaŭze de la tiom difektita kaj parte detruita stato de la famaj malkovritaj antikvaj studitaj dokumentoj, eble ne estas tute asekuri la fidelan reproduktadon de la paroloj sed certe taŭga spirito estas en tio.

 

 

 
Repost 0
29 avril 2013 1 29 /04 /avril /2013 12:34

 

Propulsé à nouveau dans la lumière médiatique à la suite d'un sondage le désignant comme l'homme préféré des français pour devenir le premier Ministre d'un hypothétique gouvernement d'Union Nationale au vu de la situation économique et politique française toujours plus dramatique, ce cher Bayrou était l'intervenant en ce dimanche 28 avril dans l'émission politique de la CINQ.

Je dis "ce cher" car, dans le fond, comme, je le crois, de nombreux français, je l'aime bien et apprécie en ces temps troublés la droiture d'un homme qui n'a pas craint d'affronter en son temps un hyperprésident en exercice (même si les raisons qu'il invoquait pour justifier son acharnement ne semblaient pas toujours frappé du sceau de l'équité et du désintéressement !) puis de voir se dérober le terrain politique autour de lui, le laissant bientôt presque seul au milieu de ses certitudes, lui qui avait été à deux doigts d'affronter (avec de bonnes chances de gagner) ce futur hyperprésident lors du second tour présidentiel de 2007, ses maigres troupes étant naturellement attirées par les sirènes des partis dominants.

Force est de reconnaître que ce donc cher Bayrou a bien raison sur de nombreux points et d'abord sur cette stérile et ubuesque opposition politique droite - gauche qui est devenue une caricature de la vie politique et du débat d'idées, chaque camp exprimant de manière tellement systématique son rejet haineux à toute émission d'idée venant de l'autre camp que cela en est devenu risible et a beaucoup contribué à la triste opinion que le peuple français a aujourd'hui du personnel politique de tous bords.

On peut également mettre à son crédit qu'il clame depuis longtemps que la France vit au-dessus de ses moyens et qu'elle ne trouvera son salut qu'en elle-même et non en s'en prenant à l'Europe, à la mondialisation, à la finance internationale, etc...en faisant enfin les réformes de structure nécessaires, en dépensant mieux et non pas plus, en réduisant les gaspillages et les dépenses non indispensables, en simplifiant une administration devenue un monstre technocratique compliquant à plaisir la vie publique.

Son discours sur l'entreprise et les entrepreneurs est sain, équilibré, se tenant loin des extrêmes du libéralisme économique et du tout-Etat. Il ne dit, en fait, que des choses de bon sens, à savoir que l'entrepreneur, homme qui prend des risques personnels importants en créant et développant son affaire (on ne parle pas ici des dirigeants salariés du CAC 40 !) a besoin, entre autres, de la confiance et du soutien de l'Etat et non pas de la défiance d'une administration tatillonne, de simplification de ses charges administratives et du droit du Travail, de stabilité dans l'imposition de ses revenus et d'allégement de ses charges financières (ce qui ne veut pas dire réduction nominale des salaires nets qu'il paie à ses employés !) ou d'incitation à l'innovation et au développement à l'exportation.

Sur la moralisation de la vie publique, le non cumul des mandats, la réduction du nombre d'élus, la représentation proportionnelle on serait partiellement d'accord avec lui à condition toutefois de ne pas retomber dans les travers d'un régime d'Assemblée version Quatrième République qui a laissé aux plus anciens français le souvenir amer d'une instabilité politique chronique (on en faisait aussi, à l'époque, des gorges chaudes des magouilles entre partis politiques d'alors dans tous les Cafés du Commerce de France et de Navarre !) jusqu'à l'écroulement de l'Etat sous le poids d'événements extérieurs (insurrection de mai 1958 en Algérie en l'occurrence)

Enfin on a noté avec satisfaction sa passion européenne toujours vivace même s'il est bien conscient des lourdeurs, du déficit démocratique et de la paralysie de cette Europe dans les circonstances actuelles.

Bref, il semble tenir un programme d'action gouvernementale qui conviendrait sans doute à beaucoup de français fatigués de la cacophonie actuelle et de la non visibilité de l'action présidentielle.

Resterait à mettre tout cela en musique ...et là, ce n'est pas gagné d'avance car on peut imaginer la confusion et les convulsions qui en résulteraient dans les deux principales forces politiques ....et puis il faudrait un président qui en prenne la décision, lui dont l'art savant est dans le louvoiement, le pas de tango, la façon de dire puis de ne plus dire avant d'affirmer le contraire !

 

 

A titre d'encouragement personnel mais aussi aux lecteurs de ces quelques réflexions, on rappellera qu'en politique tout peut, en peu de temps, devenir possible !

 

 

Repost 0
31 mars 2013 7 31 /03 /mars /2013 10:51

 

 

 

La franca Ŝtata estraro ĝislongtempe kutimis vivadi en tre granda komforto, ĉirkaŭita de la “oroj” de la Respubliko, kiu laŭtradicie estas "bona filino".

Freŝdata komparo farita estis inter la funkciadaj elspezoj de la ŝtatestraro en Germanio kaj en Francujo.

Edifanta estas la rezulto : Vidu vi mem !

Koncerne la Registaron : Francujo havas unu Prezidenton, unu Unua-Ministron, dudek kvin ministrojn kaj naŭ ŝtatsekretariojn, tio estas 36 personoj, tiam kiam Germanio nur havas unu Kancelier(in)on kaj ok ministrojn, tio estas 9 personoj !

- Koncerne la loĝejon de tiuj estroj : En Francujo la Prezidento havas sian palacon (Elizeo), la Unua-Ministro ankaŭ sian (Matiĝono) kun funkciloĝejo de 310 m2 kaj la aliaj ministroj reiraj ĉiuvespere al siaj privataj hoteloj, kiujn la Respubliko gracie kaj senkoste provizas al ĉiu, tiam kiam la Kancelierino Merkel reiras al sia propra apartamento pri kiu ŝi pagas luprezon kaj aliaj loĝelpezojn (nature la ministroj de la Kancelierino same faras) !

- Koncerne la funkciŝarĝojn : Dungitaro de 906 personoj, aŭtoparko de 121 veturiloj, aviadila parko inkludanta : 1 Airbus, 6 Falcon, 3 SuperPuma ( helikopteroj) por la franca Prezidenteco kontraŭ proksimume 300 personoj kaj 37 aŭtoj por la germana Kanceliereco (kiu kutime uzas vojaĝante trejnojn aŭ normalajn aerlineojn) !

- Koncerne la ŝtatĉefajn salajrojn : Proksimume 21.000 € por la franca Prezidento kontraŭ 18.000 € por la germana Kanceleirino !

- Koncerne la tutan ŝtatĉefan budĝeton :  113 milionoj € en Francujo kontraŭ 36 milionoj € en Germanio !!!

Unuvorte en Francujo ni necesas trifoje pli altan budĝeton por regi la ŝtaton ol en Germanio !!

Neniudube, ke la tiom multe da francaj personoj, kiuj suferas en tia dura nuna epoko bone aprezos la lukson de rimedoj de sia ŝtatestraro por mildigi sian suferon kaj la superban montritan ekzemplerecon !





 

Repost 0
28 mars 2013 4 28 /03 /mars /2013 17:10

 

Sekve de nia unua artikolparto titolita "Kiel elŝoviĝi ?" pri la nuna franca ekonomia situacio, ni ekzamenu la "kiel-fari"-aj manieroj por elŝoviĝi el tia situacio.

Se oni lasiĝus gajnita je la hodiaŭa pesimismo de la plejparto de franculoj, oni tuj metus la krajonon sur la tablon, dirante al si "Kial faru mi ?", enkuraĝigata pri tio per unu tutfreŝdata opinidemando, kiu montras, ke ĉirkaŭ 70 % el la franculoj ne fidas plu je la politika personaro (ĉiuj tendencoj konfuzitaj) por trovi la solvon de siaj problemoj...kaj sen bonfido foren iri oni ne povas ! 

Se kontraŭe oni fariĝas optimisma pri nia lando, oni povas diri al si, ke la francula opinio ŝanĝema estas, ke tia gruntema kaj grumblema francujo povas retrovi konfidon, kondiĉe ke positivaj signoj ekaperu kaj ke bonaj ekonomiaj decidaĵoj prenataj estu.

La unua de tiuj decidaĵoj malfeliĉe situas al eŭropa nivelo kaj prenoti nenian ŝancon havas, almenaŭ kurtlime, krom urĝega neceso, kiun la cirkonstancoj (ekzemple sociaj eksplodoj ĉie ajn en Eŭropo) imponus al la Eŭropa Konsilo. Temas pri tia strangolnodo, kiun Eŭropo metis sin mem ĉirkaŭ sia kolo, decidinte en siaj antaŭaj traktatoj malpermesi al la BCE ( Eŭropa Centra Banko) direkte pruntedoni monon al siaj Ŝtat-membroj (kiel alegre faradas la centraj bankoj de Usono, Ĉinio, Anglujo, Japonujo, ktp...) kaj tio havas konsekvencon meti plurajn eŭropajn Ŝtat-membrojn sub la superado de la internaciaj financaj merkatoj kaj tiel faciligi la spekuladon kontraŭ iliaj suverenaj ŝuldoj ! Kun la eksplodo de la bancaj kaj poste ekonomiaj krizoj, neregebla la situacio iĝis de plejparte de la sud-eŭropaj ŝtatoj, komprometante dum longa tempo eblecon de eŭropa ekonomia reprenado.

Pluraj vojoj ekzistas por eliri el tia katastrofa situacio (la eks-UnuaMinistro Michel Rocard, kiu ne estas malklerulo en tia domajno, proponis unu, konforma kun la reguloj de la BCE, kiu konsistis en pruntedonoj al publikaj kreditestabloj (kun la samaj malaltaj kvotoj kiel tiuj konsentitaj al la bankoj), pruntedonoj poste kaj samkvote provizataj al la Ŝtatoj, tiel permesante malpliigi la suverenan ŝuldon kaj faciligi la necesajn publikajn investadojn. Sed tia decido eminente politika estas kaj Germanio ĝisdate sovaĝe oponis, reklamante unue budĝetan rigorecon antaŭ ia politika ŝanĝo el la BCE.

La problemo estas, kiel demontris plejparte de la ekonomistoj, ke rigoreco kaj konsumbridado alportas ekonomian malkreskon kaj profundigas deficitojn...tiel kondukante al la absurdeco mortigi la malsanulon, kiun oni volas kuraci !

Per simplaj vortoj, unu sola reala solvo estas, tio estas samtempe plenumi la du grandajn necesajn agadojn :

Unuflanke, purigi la budĝeton de la sud-eŭropaj ŝtatoj (kiuj ekde longtempe per manko de politika kuraĝo, vivadas meze de kronikaj publikaj deficitoj) per strukturaj kaj kuraĝaj reformoj.

Aliaflanke, permesi fortan relanĉon per gravaj publikaj kaj privataj investoj, tiel retrovante ekonomian kreskon kaj senlaborecan malplialtigon.

La granda demando pri tiu sola solvo estas scii, ĉu ĝi povas nur esti nacia aŭ ĉu ĝi devas esti eŭropa ! 

Se ĝi devas eŭropa esti, nur la BCE posedas la monrimedojn cele de direkte pruntedoni al la eŭropaj Ŝtat-membroj gravegajn malaltkvotajn fondojn kompenspage de fiskaj impostoj (kiel ekzemple unu parteto de TVA) sed tio revenigas nin al la supre-vidita punkto de eŭropa politika akordo el Germanio kaj aliaj ŝtatoj, adeptoj je "saviĝo per doloro" por la sud-eŭropaj, nesaĝemaj ŝtatoj.

Sed tia solvo nur nacia eblas ?

Kontotenite, ke la francaj ŝtataj kasoj malplenitaj estas kaj do ke la registaro masive investi ne povas, ne videblaj estas la ortodoksaj rimedoj por tiel fari !

Nature ekzistas unu plena panoplio da rimedetoj por plibonigi la aferojn kaj unue la entreprenan konkuradecon, kiu estas la ŝlosilo por ebla repreno. Ekzemple ĉio, kio plisimpligas la normojn, reglementaĵojn, procedurojn, ktn..ĉio, kio faciligas investadon kontraŭ ŝparado aŭ kio enkuraĝigas entreprenan spiriton, ŝercadon, elpensadon....konsiderata devas sed malfeliĉe ne ŝajnas, ke reale tute tio estu en la menso de niaj nunaj socialistaj estroj, kiuj ofte pensas kun la ideoj de la pasinta jarcento aŭ mem de la antaŭpasinta !

Do nur restas inventi alian aferon sed kio ?

Pasintjare unu eks-misioŝarĝito al Budĝeto (inter aliaj li estis la ko-inventisto de la fama kvoto 3 % de PIB, kiel limito al budĝta deficito, kiu estis kononta grandan sukceson per la Traktato de Maastricht) publikigis du ikonoklastajn ideojn cele de relanĉi la ekonomion sen kreskigi la nacian ŝuldon.

Oni ĉi-sube memorigos iomvorte la principon de tiuj du ideoj (kiuj tutnature ne reprenitaj estis de niaj registaraj "pensantaj kapoj", kiuj malamas la simplajn ideojn, tro kutimigitaj je manipuli kompleksajn konceptojn, kiuj nealireblaj estas por la vulgareco !)

La unua, titolita "REPIT" (por "paŭzo") korespondas al simpla mekanismo de publika kaseco, kiu permesus reporti la tuton aŭ nur unu parton de la IRPP (imposto sur la fizikaj personoj) al la sekvaj jaroj kun pago de interezoj. Laŭ la aŭtoro, tiu mekanismo facile estas teknike kaj jure verkigi. Ĝia intereso estas farigi tuj disponeblan por konsumo kaj investo la taŭgan parton de IRPP (unu triono ekzemple, tio estas 20 miliardoj da eŭroj aŭ ĉirkaŭ 1% PIB !), tiel permesante doni realan vipbaton al la ekonomio.

La dua ideo, al kiu li donis la dolĉan nomon "MIEL" (por mobilizeco de konstruaĵaro kontraŭ monfondusoj) pli aŭdaca estas kaj celus liberigi unu econ de la enorma franca konstruaĵara kapitalo (estimata al 7.000 miliardoj da eŭroj) kreante novan formon de proprietaĵo titolata "malforta proprietaĵo", la bienulo tiam alipropriganta parteton (1 ĝis 5 % ekzemple) de sia bieno ĉe publika organismo kontraŭ la marĉanda valoro momente de la transakcio. Kontotenite de memvola karactero kaj de malforta bienparto, la aŭtoro donas la sekvajn kvantojn :

Baze de 1 % el la bienuloj aliproprigantaj 5 % el sia bieno, estus 150 ĝis 200 miloj da geedzoj, kiuj disponus je monsumoj inter 5 kaj 20 miloj da eŭroj (tio estas tuta sumo de 3.5 miliardoj da eŭroj) por tujaj elspezoj da plibonigo, homizoligo, diversaj homekipoj aŭ aliaj investoj. 

Baze de 3 % el la bienuloj oni atingus relanĉefekton de ĉirkaŭ 10 miliardoj da eŭroj !

Nur restas esperi aŭ sonĝi, ke baldaŭ la imago atingu la politikan povon !

Ne antaŭe gajnite estas, bravuloj !

 


NB : Vidu la detalan priskribon de la du ĉi-sube presentitaj ideoj en la sekva artikolo el tiuepoka ĵurnalo "La Tribune" :

http://www.latribune.fr/opinions/tribunes/20120330trib000691223/deux-idees-iconoclastes-pour-relancer-la-croissance-sans-dette.html

 



Repost 0
23 mars 2013 6 23 /03 /mars /2013 17:27

 

Suite à notre premier article concernant la situation économique actuelle  de notre pays, abordons maintenant l'examen du "comment faire" pour nous sortir de l'ornière.

Si on se laissait gagner par le pessimisme de la majorité des français d'aujourd'hui, on poserait tout de suite le stylo en se disant : "A quoi bon !" encouragé en cela par un tout récent sondage d'opinion qui indique qu'environ 70% des français ne font plus confiance au personnel politique (toutes tendances confondues) pour trouver la solution à leurs problèmes....et sans la confiance on ne va pas loin !

Si par contre on se veut optimiste pour notre pays on se dit que l'opinion populaire est versatile, que le français grognon et râleur impénitent peut retrouver le moral à condition que des signes positifs apparaîssent et que de bonnes décisions économiques soient prises.

 

La première de ces décisions se situe malheureusement au niveau européen et n'a aucune chance d'être prise, du moins à court terme, sauf impérieuse nécessité que les circonstances (des explosions sociales un peu partout, par exemple !) imposeraient au Conseil de l'Europe. Elle concerne ce noeud coulant que l'Europe s'est elle-même mise autour du cou en décidant, dans ses traités antérieurs, d'interdire à la BCE de prêter à ses Etats membres (comme le font allégrement la FED américaine ou les Banques centrales d'Angleterre, de Chine ou du Japon !), ce qui a eu pour résultat de mettre les dits Etats à la merci des marchés financiers et de leurs jeux spéculatifs contre les dettes souveraines européennes ! Avec l'explosion des crises bancaires puis économiques, la situation est devenue ingérable pour la plupart des pays d'Europe du Sud et compromet pour longtemps toute possibilité de reprise européenne.

Plusieurs voies existent pour sortir de cette catastrophique situation (l'ex-premier ministre Michel Rocard qui n'est pas un farfelu en la matière, en avait proposé une, conforme aux règles de la BCE, consistant en des prêts de la BCE à des Etablissements publics de crédit, au même faible taux que celui consenti aux banques, ces Etablissements publics reprêtant ensuite au même taux aux Etats) mais le choix d'une telle orientation est éminemment politique et l'Allemagne oppose jusqu'à ce jour un veto catégorique, réclamant d'abord, en contrepartie d'une éventuelle mise en place d'une telle politique par la BCE, des engagements fermes de rigueur budgétaire de la part des Etats !

Le problème, comme l'ont démontré tous les économistes, c'est que rigueur et austérité entraînent décroissance économique et creusement des déficits, ce qui conduit à la situation absurde de tuer le malade en voulant le guérir !

En termes simples, il n'y a qu'une seule solution valable ! Elle consiste à accompagner l'indispensable assainissement budgétaire des pays laxistes (les pays d'Europe du sud dont la France qui se complaisent, par manque de courage politique, dans les déficits depuis des dizaines d'années) par des mesures fortes de relance et d'investissement structurel afin de retrouver un bon niveau de croîssance et enfin faire baisser chômage et dette publique.

La grande question est de savoir si cette solution peut-être purement nationale ou si il faut qu'elle soit européenne !

Si elle doît être européenne, elle ne peut provenir que de la BCE fournissant directement aux Etats membres d'importants crédits à faible taux en contrepartie de certains prélèvements fiscaux (une part de la TVA à définir par exemple)...mais on retombe alors dans le cas de figure vu plus haut de l'acceptation d'un tel plan par l'Allemagne et par les autres pays européens adeptes de la "rédemption par la douleur" pour les pays laxistes.

Mais peut-elle être purement nationale ?

Compte-tenu que les caisses sont vides et donc que l'Etat ne peut investir massivement là où cela serait nécessaire, on ne voit pas où trouver les moyens "orthodoxes" d'une ampleur suffisante pour relancer la machine économique.

Il y a, bien sûr, toute une panoplie de mesures permettant d'améliorer les choses et d'abord la compétitivité des entreprises, point clé d'une reprise économique. Tout ce qui va dans le sens de la simplification des procédures administratives, normatives ou réglementaires, tout ce qui favorise l'investissement au lieu de l'épargne, tout ce qui encourage l'esprit d'entreprise est bon à prendre mais cela ne correspond que fort peu aux orientations des dirigeants socialistes dont les têtes sont encore pleines des idées du siècle dernier voire du 19ème !

Ne reste donc qu'à inventer autre chose mais quoi ?

L'an dernier un ancien chargé de mission au Budget (co-inventeur entre autres du fameux ratio de 3 % de PIB promis à grand succès via le Traité de Maastricht) avait émis deux idées "iconoclastes" permettant de relancer l'économie sans augmenter la dette.

On rappellera ci-dessous brièvement le principe de ces deux idées (qui n'ont pas été reprises - comme de bien entendu -  par nos "têtes pensantes" gouvernementales qui détestent les idées simples, trop habituées qu'elles sont à manipuler des concepts complexes, inaccessibles à la "vulgate" !)

La première intituée "REPIT" met en oeuvre un simple mécanisme de trésorerie publique permettant un report exceptionnel de tout ou partie de l'IRPP sur un certain nombre des années suivantes avec paiement d'intérêts. Ce mécanisme, d'après l'auteur, est techniquement et juridiquement facile à mettre en oeuvre. Son intérêt est de rendre immédiatement disponible pour la consommation ou l'investissement la partie convenue de l'IRPP, le tiers par exemple, soit environ 20 Milliards € ou 1 point de PIB, de quoi donner un bon coup de fouet à l'activité générale.

La seconde idée à laquelle il donna le doux nom de "MIEL" (pour Mobilisation d'Immobilier en Liquidités) est plus audacieuse et vise à relâcher dans l'économie une faible portion de l'immense capital immobilier français (il représente quelque 7.000 milliards € !) en instaurant une nouvelle forme de propriété dite "propriété faible", le propriètaire aliénant volontairement une faible part de son patrimoine immobilier (de 1 à 5% par exemple) auprès d'un organisme public contre la contre-partie en monnaie calculée sur la valeur marchande au moment de la transaction. Compte-tenu du caractère volontaire et de la faible fraction de patrimoine ainsi aliéné, l'auteur indique les ordres de grandeur suivants :

Pour 1% de ménages propriétaires aliénant 5% de leur patrimoine, ce serait 150 à 200 mille ménages qui disposeraient immédiatement de sommes d'argent comprises entre 5.000 et 20.000 € (pour un montant total estimé de l'ordre de 3,5 milliards €) pour des dépenses d'amènagement, d'isolation, d'achats d'équipements ou d'investissement.

Pour 3% de ménages propriétaires adoptant ce mécanisme, on arrive à un effet de relance de l'ordre de 10 milliards € !

 

Reste à espérer ou à rêver qu'un jour prochain l'imagination atteigne le pouvoir politique !

C'est pas gagné d'avance, braves gens !

 


NB : Voir la description détaillée des deux idées présentées ci-dessus dans l'article de La Tribune de l'époque :

http://www.latribune.fr/opinions/tribunes/20120330trib000691223/deux-idees-iconoclastes-pour-relancer-la-croissance-sans-dette.html

 


Repost 0
16 mars 2013 6 16 /03 /mars /2013 09:28

 

Ŝajnas, ke la konsciiĝo de nia plaga ekonomia situacio estu pli kaj pli klara en nia lando malgraŭ la mildigaj alparoladoj de la socialista povo, kiu nur scias alvoki la antaŭan periodon de Sarkosy (eĉ se tiu alvoko parte pravas notinde pro akceptita antaŭena forkuro pri la publikaj deficitoj kaj tro malfruaj decidoj por starigi komencon de budĝeta rigoreco), promesi iom kredeblajn aĵojn, sendi kontraŭdirajn mesaĝojn meze de registrara kakofonio, malofte atingita en la historio de la Respubliko kaj fine montri nekapablecon eldiri klaran kaj komprenitpovantan de la popolo, kiu resendas tra la nunaj opinisondaĵoj sian plimulte skeptikan mesaĝon.

Por la personoj, kiuj serioze informiĝas for de ia dogmatismo, la franca hodiaŭa situacio estas tute klara. Ĉiuj seriozaj ekonomistoj tion diras kaj ripetas : Nenion oni ankoraŭ vidis pri la reala rigoreco, kiu devus fali, kondiĉe ke la socialista registaro trovu sufiĉe da kuraĝo, ekde la proksima jaro. La jam faritaj anoncoj kaj la promesoj de "streboj en la justeco" (adorata esprimo de la socialistoj, kiu laŭ ili signifas : bati la riĉulojn tiel ŝparante la tiom meritantajn malriĉulojn !) tiam nur estos afablaj ŝercoj fronte al kio atendas nin !

Fakte ne estas kelkaj miliardoj da ŝparoj tie aŭ ĉi-tie, kiuj estos farendaj per nia lando sed kelkaj dekoj da miliardoj (la estimata klopodo estas ĉirkaŭ 60 miliardoj da eŭroj, tio estas 3 poentoj de PIB !) dum la venontaj jaroj, ĉar la "Sistemo Francujo" estas el ĉie likanta (fremda komerco, sociaj kontoj, kolektivejoj, emeritaj pensioj,....). La francaj deficitoj iĝis iamaniere dua naturo kaj se la breĉoj ne ŝtopatus, retroviĝi oni povus en saman aŭ komparan situacion kiel tiun de Grekio, kiam la intereskvotoj (mirakle malaltaj ekde pluraj monatoj) kreskos (eble ekde tiun nunan jaron)

Per komparo kun la aliaj eŭropaj ŝtatoj, Francujo posedas kaj de fore la plej donacemajn atribuaĵojn kaj do certe ekzistas marĝeno por fari ŝparoj (tiom distribuante, kiom administrante) ne parolante pri la eblaj ŝparoj en la troabunda kaj tromalsimpla ŝtata maŝino....sed kiu parolas pri ŝparoj ankaŭ parolas pri grimacoj, koleroj, frustracioj, miskomprenoj, nejustecaj sentoj pri kiuj la francanoj estas kaj estis tuttempe grandaj spertuloj ! kaj kion diri pri tiuj "profesiaj enfumantuloj", kiuj estas la socialistaj elektitoj, kies politika kuraĝo limiĝas je taksi la entreprenojn kaj la riĉulojn kaj inciti la popolon kontraŭ la profitantaj firmestroj ! Kie ili trovos kuraĝon por "sengrasigi" la administrajn mamutojn en kiuj troviĝas la plimulton de iliaj elektantoj ? Kie ili trovos la forton por ekzemple tute platenmeti la plagan administradon de la profesia formado nun intermane de konservemaj sindikatoj streĉitaj pri iliaj akiritaĵoj ?

Kiel vidite, apliki realan rigorecon en Francujo, kiu jam ploras pri la dureco de la nunaj tempoj estos terure malfacile kaj subkomsideri la riskojn de sociaj eksplodoj oni ne povas.

Jen estas por la kuracado kaj, kiel onidirite : "Gajnite ne estas !!"

Nuntempe, kio estos koncerne la rezulton ? La spertado de niaj proksimaj najbaroj de sud-Eŭropo, kiuj freŝdate aplikis al si realan rigorecon (kaj kiuj hodiaŭ ili aplikadas al si), eĉ se iliaj budgetaj fundamentaĵoj pliboniĝis ĉefe montras tiumomente ekflugiĝon de la senlaboreco kaj entutan fortan redukton de la ĝenerala vivonivelo.

Furioze persisti en tiu vojo sub la superado de Germanio, kiu faris por si, kio necesis dek jaroj antaŭ kaj kiu hodiaŭ troviĝas tro feliĉa doni konduklecionon al la aliuloj kaj imponi la neĉanceblan dogmon de sia budgeta ortodokso, kio ajn estu la pagenda prezo ŝajnas al multe da ekonomistoj kiel pura frenezo, kiu estas daŭre detruonta kaj eble nereverseble la eŭropan ekonomian povon kaj plonĝi parton de Eŭropo en timigan dekadencon.

 

Post tiu konstato, ĉu ekzistas alternativaj solvoj ?

 

Tion ni ekzamenos per la sekvado de tiu ĉi artikolo.


 

 

 

Repost 0
15 mars 2013 5 15 /03 /mars /2013 13:23

3    

Jen estas ĉi-sube enigmeto, kiun vi povas solvi per logika cerbumado:


Imagu, ke perdita vi estas en nekonita, sombra, teruriga arbaro kaj baldaŭ vi alvenas al vojetkruciĝo.
Unu el la du vojetoj kondukas al libereco kaj la alia al mallibereco.
Du fratoj kontrolas la suprediritan vojetkruciĝon : 
Unu el la du fratoj estas senescepta mensogulo, kontraŭe la aliulo neniam mensogas.
Malfeliĉe vi ne scias, kiu el la du la mensogulo estas !

Vi nur rajtas pri unu sola demando (al unu el la du fratoj) por trovi la bonan vojeton.

Kia sola demando faru vi por akiri certan respondon ?
Repost 0
Pauledouard - dans Quiz
commenter cet article
13 mars 2013 3 13 /03 /mars /2013 18:55

 

Il semble que les prises de conscience de notre calamiteuse situation économique soient de plus en plus nettes dans notre pays malgré les discours lénifiants du pouvoir socialiste qui ne sait que s'en prendre aux fameux héritage sarkozien (même si cet héritage est en partie réel notamment par la fuite en avant acceptée dans les déficits publics et des décisions trop tradives d'instauration d'un commencement de rigueur budgétaire), promettre des choses peu crédibles, envoyer des messages contradictoires dans une cacophonie gouvernementale rarement atteinte dans l'histoire de la République et enfin s'avérer incapable d'énoncer une politique économique claire, pouvant être comprise par le peuple, lequel renvoie à travers les sondages actuels son message majoritairement incrédule.

Pour les gens qui s'informent sérieusement hors de tout dogmatisme, la situation est aujourd'hui malheureusement très claire. Tous les économistes sérieux le disent et le répètent : On n'a encore rien vu de la véritable rigueur qui devrait s'abattre, si ce gouvernement en a le courage nécessaire, dès l'an prochain sur le pays. Les annonces déjà faites et les promesses des "efforts dans la justice" (formulation que les socialistes adorent car cela dans leur esprit veut dire : taper sur les riches pour épargner les pauvres si méritants !) ne seront alors qu'aimables plaisanteries face à ce qui nous attend !

Ce n'est, en effet, pas quelques milliards d'économie par-ci par-là que le pays va devoir faire mais des dizaines de milliards (on estime l'effort à fournir à un niveau probable de 60 milliards soit 3% de PIB) dans les années qui viennent car le "systéme France" fuit de partout (commerce extérieur, comptes sociaux, collectivités,....) ! Les déficits sont devenus en France une seconde nature et si les brêches ne sont pas colmatées on pourrait se retrouver dans une situation à la grecque quand les taux d'intérêt (miraculeusement bas depuis quelques mois) remonteront (certains annoncent cette remontée dès cette année !)

Comparée aux autres pays européens, la France possède de loin les prestations sociales les plus généreuses dans la plupart des domaines d'applications et il y a donc de la marge pour faire des économies tant dans leur répartition que dans leur gestion, sans parler de la machine étatique pléthorique et embourbée dans son infinie complexité ....mais qui dit économies dit grimaces, colères, frustrations, incompréhensions, sentiments d'injustice dont les français de toutes catégories sont et furent de tous temps de grands spécialistes ! Et que dire de ces "enfumeurs professionnels" que sont les élus socialistes dont le courage politique n'a jamais été au-delà de taxer les entreprises et les "riches" et d'exciter le bon peuple contre les patrons profiteurs ! Où trouveront-ils le courage pour "dégraisser" les mammouths administratifs français, composés du plus clair de leurs troupes électorales ? Où puiseront-ils la force pour, par exemple, remettre à plat la gestion calamiteuse de la formation professionnelle actuellement aux mains de syndicats conservateurs et crispés sur leurs acquis ?

Comme on le voit, appliquer une véritable rigueur dans une France qui pleure déjà à chaudes larmes de la rudesse des temps sera terriblement difficile et les risques d'explosion sociale ne sont pas à sous-estimer.

Voilà pour le traitement et, comme on dit couramment : "C'est pas gagné !"

Maintenant, qu'en sera-t-il du résultat ? L'expérience de nos voisins d'Europe du sud qui se sont appliqué une vraie rigueur dans un passé récent (et qui continuent de se l'appliquer) même si leurs fondamentaux budgétaires se sont améliorés, montre surtout une envolée du chômage et une réduction globale parfois drastique du niveau de vie général.

S'acharner dans cette voie sous la férule d'une Allemagne qui a fait ce qu'il fallait il ya dix ans pour elle-même et qui se retouve aujourd'hui trop heureuse de donner la leçon aux autres et d'imposer le dogme inébranlable de son orthodoxie budgétaire quel qu'en soit le prix à payer, apparaît à beaucoup d'économistes comme une folie pure et simple qui va détruire pour longtemps, peut-être de manière irréversible, la puissance économique européenne et plonger une partie de l'Europe dans une épouvantable décadence.


Ce constat étant fait, existe-t-il des solutions alternatives ?

 

C'est ce que nous examinerons dans la suite à venir de cet article.


 




Repost 0
1 mars 2013 5 01 /03 /mars /2013 14:00

 

Naskiĝis mi en bonkonita kaj riĉa familio, dediĉita al komerco ĉe Badaĥoso en Hispanujo dum la trideka jaro de la dek sesa jarcento. Frue allogita de religia alvoko mi iĝis monaĥo kaj multe pli tarde konfesprenanto de fama hispana imperiisto sed ĉefe bonkonita mi estis kaj ankoraŭ hodiaŭ estas de mia eksterordinara talento por tiuepoke monduma ludo, kiu nur praktikiĝis meze de la alta socio.


kvizo-37.2.jpg

 

 

Tiu ludo nomita ŝako fakte estas tre malnova. Penetrigita estis en sud-Eŭropo ĉirkaŭ la deka jarcento, deveninta de antikva hindua militludo, kiu ŝajnis ekaperi dum la sesa jarcento el nia erao.
Escepte naturdotita por tiu intelekta kaj pripensa ludo mi do rapide superis la plej bonajn hispanajn ŝakistojn kaj okaze de vojaĝo al Romo mi renkontis kaj venkis ĉiujn italajn kontraŭulojn, kiujn oni oponis kontraŭ mi kaj kiuj tamen renomumitaj estis kiel la plej bonaj ŝakistoj el la konita tutmondo !


 

kvizo-37.4.jpg

 

 

Poste tiu grandfaro mi verkis unu el la plej unuaj libroj pri la teorio de la ŝaka ludo kaj tial nomita mi kelkfoje estas : “La patro de la teorio de la ŝakoj”. Notinde mi detale priskribis en tiu libro unu faman ekatakon (aŭ luduverturon), nun tutmonde konita kiel “la hispana ludbatalo”, kiu reprenita, studita, senĉeligita estis dum la sekvaj epokoj kaj notinde dum la dek naŭa jarcento kaj kiu restis modernepoke unu el la plej uzitaj ekludatakoj en la ŝakaj turniroj.
Tiom kaj tiom analizita ĝi estis, ke nun ekzistas granda kvanto de variantoj, kiuj komponis vastegan korpuson (por la inicitoj, ĝi plenumas la referencojn ekde C6 ĝis C9 en la Enciklopedio de la ŝakaj uverturoj).


 

kvizo-37.3.jpgkvizo-37.5.jpg

 

 

 

Mia fama “hispana” uverturo ĉiam konsiderata estas, kiel la plej forta uverturo por malfermaj ludbataloj. Fakte ĝi trudas tujan premion sur la kontraŭa ludo per la kruda atako de la blanka Kuriero en b5-a ĉelo (vidu la ŝakludan bildon ĉi-sube) direktminacante la jam eliritan nigran Ĉevalon (c6-a ĉelo) kaj ankaŭ sed nedirekte la nigran Reĝon kaj ĉefe asekurante superan pozicion en la centro de la ŝakludo (notinde sur la d5-a ĉelo), kiun la nigra ludo multe klopodos antaŭ egaligi.
La granda atakemo de tiu uverturo instigis modernajn ŝakajn ĉampionojn elpensi novajn respondojn, kiuj nomitaj estis “mez-malfermaj” aŭ “semi-malfermaj” cele de malpliigi ĝian ofte decidigan avantaĝon.

 




Repost 0
Pauledouard - dans Quiz
commenter cet article
18 février 2013 1 18 /02 /février /2013 11:25

 

On pourrait gloser à l'infini sur la légèreté du caractère français et l'inconséquence des ses actes, notamment dans le domaine politique, le seul auquel nous nous intéresserons dans cet article.

Ne voilà-t-il pas un pays qui s'est jeté en 2007 dans les bras d'un jeune fauve de la politique qui lui promettait de résoudre ses problèmes les plus criants, de s'attaquer enfin à ces indispensables réformes structurelles que nos dirigeants de droite ou de gauche renvoyaient inlassablement aux calendes grecques depuis plus de trente ans par crainte (tout-à-fait justifiée au vu de notre caractère national !) des représailles électorales.

Nul doute que ce jeune et frétillant président ait eu de bonnes idées (sans doute aussi des moins bonnes) concernant la réforme de l'Etat, des collectivités locales ou des ports, l'autonomie des universités ou la défense de nos industries. Il s'agissait tout bonnement d'extirper notre pays de cette gangue paralysante, issue de ce funeste environnement marxiste de l'après-guerre qui avait imprégné non seulement le mouvement syndical mais aussi l'enseignement et une bonne partie de l'appareil de l'Etat.

"Vaste programme" comme aurait dit le général de Gaulle, jamais avare de bons mots !

Le jeune fauve s'y attacha avec une fébrile ardeur - d'autres diront avec un activisme vibrillonnant voire brouillon - bousculant ici, piètinant là, lancant ses chevau-légers à l'assaut des citadelles de la Justice ou de l'Education Nationale, au point de bientôt déclencher l'incompréhension puis la colère rentrée de beaucoup de ses électeurs dépassés par l'agitation quotidienne et confuse de cet hyper-président qui en oublait au passage qu'il avait un premier ministre que ses conseillers piètinaient sans vergogne et qu'il existaient dans ce pays une constitution et un partage des pouvoirs.

A noter au passage que le général de Gaulle malgré sa haute stature de Commandeur, fut toujours très soucieux des apparences et du respect de la constitution. En grand connaisseur du caractère frondeur du français, il ne jeta jamais le trouble dans son camp par des comportements inadéquats et sut conserver, au moins jusqu'à la toute fin, cette aura admirative auprès du peuple et de la plupart de ses adversaires politiques.

Au contraire, le jeune hyper président attisa contre lui et même dans son propre camp des rancoeurs voire une rage de le détruire pendant que des médias déchaînés et l'ensemble des partis de gauche s'acharnaient avec une impatiente furie meurtrière sur la moindre nouvelle idée émise par le pouvoir en place.

En politique il est bien connu que pour réussir il faut que l'économie vienne un peu pousser à la roue ! Le gouvernement de Jospin (et son "penseur en économie", le "vert-galant" DSK ministre des finances de l'époque) avait bien profité d'une croissance de 3 à 4 % dont ils s'étaient vantés sans beaucoup de vergogne.

Notre jeune fauve pour son malheur et le notre hérita de la plus grave crise économique depuis 1929 ! De quoi dynamiter n'importe quel bilan et ouvrir une voie royale à la concurrence !

L'électorat français que l'on dit - fort abusivement- sage et intelligent mais qui est surtout doté d'une faible culture économique et obnubilé par l'immédiateté des choses doublée d'une crainte du lendemain lui fit payer cash sa malchance d'abord dans les élections intermédiaires puis lors du vote présidentiel.


 

Le-president-francais-moyen-en-vacances.jpg

 

 

Notre brave électeur se jeta donc cette fois dans les bras accueillants d'un anti-Sarko qui, à l'opposé du hussard pressé bousculant tout sur son passage, allait grâce à son calme, sa sagesse, sa hauteur de vue, son sens du consensus (que des esprits malveillants de son propre camp comparaient à de la mollesse ou de l'indécision chronique ! Voyez quand même comme les gens sont méchants !) et son sens suraigu de la posture en justice sociale remettre les choses en ordre et d'abord se conduire comme un président normal (les premières photos du couple présidentiel en vacance dans le Var furent édifiantes tant elles étaient proches d'une caricature !) avant de réduire les déficits de la catastrophique gestion antérieure, réduire les inégalités, redonner de l'espoir à la jeunesse, réduire le chômage, remettre d'aplomb l'Union européenne, refonder l'école de la République bafouée et appauvrie par une droite sans scrupules, etc...etc...

Et le bon peuple de prendre toutes ces promesses pour argent comptant....en attendant de déchanter devant les effets secondaires de la crise qu'on lui avait soigneusement caché au point de voir maintenant apparaître un début d'émeutes sociales devant l'étendue des dégats économiques actuels. 

Bon et brave peuple, me direz-vous, plein de qualités...mais aussi toujours aussi gogo !!

 



Repost 0

Présentation

  • : le blog pauledouard
  • : Blog d'intérêts variés concernant l'économie, la politique, l'histoire, l'Esperanto, les sciences, l'astronomie, les souvenirs
  • Contact

Profil

  • Pauledouard
  • Ingénieur retraité. professeur d'Esperanto via Internet. Nombreux pôles d'intérêt: Actualités économiques, politiques, internationales. Histoire. Sports. Nouvelles technologies. Astronomie
  • Ingénieur retraité. professeur d'Esperanto via Internet. Nombreux pôles d'intérêt: Actualités économiques, politiques, internationales. Histoire. Sports. Nouvelles technologies. Astronomie

Recherche

Liens